زندگی بر بلندای عشق

با هم بخوانیم >>>

سالها می گذرند

              روزها نیز همانطور    

                                 دمادم گذران

و من خسته بی آلایش

                               مات و مبهوت از این تقدیرم

که چرا نی قلمم بی جان است

                           و چرا در دل این انگشتان

  حال درد دل بیهوده خود را

                           من نمی انگارم

و چرا فاصله ها

              دم به دم بیشتر و بیشتر است

من همین را دانم

                    که تو صبرت را

                         با دل سنگی من آمیزی

                                                          بهار 1381  ساعت ۱ بامداد

تا بعد بدرود...